In verwarring….
Bah bah, hoor net dat iemand die me erg dierbaar is, waarschijnlijk dementie verschijnselen heeft.
Hij is eigenlijk véél te jong, dus de artsen willen verder onderzoek, maar volgens de medische staf wijst er veel in de richting van dementie….
Bah wat is het leven soms toch ongelofelijk oneerlijk.
Je moet je eens realiseren hoe anders de wereld er dan uitziet,
je kan niets meer onthouden…..
probeer eens een boek te lezen, een uur later weet je niet meer waar het boek over gaat, als je uberhaupt dan nog weet dat je aan het lezen geslagen was.
Je ziet dingen die er niet zijn ( kan erg angstig zijn).
Je herkent je dierbare niet eens….
Zou daar ook een codicil voor bestaan??
Dat zou ik dus ECHT invullen….
Sorry wil hier niemand mee kwetsen, maar als dit je overkomt… moet je naar mijn idee veel waardigheid opgeven…..
31 January 2005 at 10:52
heb ooit eens een hersenschudding gehad. Geen pretje.. inclusief geheugen verlies. Dat is gelukkig weer weggegaan je voelt je zo raar. Je doet dingen die je vervolgens niet meer weet. Je gaat twijfelen en het maakt je vooral erg onzeker. Het zou mij erg bang maken denk ik als ik dementeren ga..
31 January 2005 at 11:19
Toch een goede morgen
Naar als een jong iemand dit al krijgt, vooral wanneer hij/zij zelf in de gaten heeft dat het achteruit gaat met zijn geheugen is het erg. Maar als ze veder “aftakelen” dan zie je dat ze er eigenlijk geen hinder van hebben dan is het voor zijn/haar omgeving veel erger om het te zien. Voor hun is het verwerken veel moeilijker.
31 January 2005 at 13:01
heb begrepen dat vooral het beginstadium voor altzheimer patienten erg naar is. Omdat ze zich dan bewust zijn van het vergeten etc. En dat is heel verdrietig. Lijstjes op bv whiteboard in de gang, bij de deur helpt bv in de eerste periode goed. Het leven is gewoon oneerlijk. Ondanks alles een fijne dag nog!!
31 January 2005 at 19:04
Ik heb gwerkt tussen dat soort mensen, en soms kan het heel erg moeilijk zijn.
31 January 2005 at 21:35
Het is voor een buitenstaander er humoristisch om iemand met dementie te zien, maar echt humor is het niet. Ik heb er ook al deels mee te maken ( oma ).
1 February 2005 at 18:29
ik heb het van dichtbij mee gemaakt en met dementie komt zoveel verdriet. wat erg dat je kennis er zo jong al mee zit. sterkte.
3 February 2005 at 08:36
Een vader van een leerling van manlief had het ook, heel akelig. Moet zo’n meisje na verloop van een paar jaar haar vader opzoeken in een verpleeghuis, en herkent hij haar nauwelijks. Héél moeilijk, vooral de periode dat men beséft dat het niet klopt. Veel sterkte ermee, ik begrijp dat het iemand is die je goed kent, des te moeilijker…
3 February 2005 at 19:00
Wat erg zo jong en dan dementie verschijnselen. Bij ouder worden hoort het maar is ook niet leuk om dat bij oma te merken. Laat staan als je jonger bent..
Soms vraag je je af!! Hoe kan dat nou toch!!
5 February 2005 at 10:10
Ik hoop dat er veel mensen zijn die het op kunnen brengen om toch aandacht aan hem te blijven geven.
Ook al is het voor een ander soms moeilijk , de betrokkenen snapt het zelf toch al niet zo goed allemaal.
heel veel sterkte
groetjes van reikimams
21 February 2005 at 22:48
Mijn oma was dement en die zag zoals je al zei ook dingen die er niet waren.. ze heeft het meerdere malen gehad over mensen die in haar woonkamer zaten, maar niet aten, dronken of naar de wc gingen, maar toen dacht ik van, oke.. dat kan.
Het ergste vond ik nog wel dat ze me niet eens herkende. Iemand die je zolang kent, iemand waar je zoveel van houdt, dat die je gewoon niet meer terug herkent, dat viel me echt zwaar. Ze was ook echt iemand van hoogtepunten en van dieptepunten. Ze kon de ene dag heel vrolijk zijn en de andere dag een beetje depressief voor zich uit lopen staren. Vlak voor ze dood ging kon je niet eens meer een normaal gesprek met haar voeren, ik heb geprobeerd nog contact te leggen, maar ze was echt gewoon heel ergens anders. Ik heb dus ook geen afscheid van haar kunnen nemen, en nog steeds niet kunnen doen.
Me opa heeft Alzheimer, en die leeft nu nog. Ik probeer nu zoveel mogelijk tijd met me opa door te brengen, omdat ik me oma zo plotseling kwijt ben geraakt en nooit afscheid heb kunnen nemen. Maar eigenlijk heeft het niet zoveel zin, hij praat bijna niet, of als hij praat is het onverstaanbaar gemurwel.
Doordat me opa en oma allebei aan dementie leden heeft me vader hierdoor een vergrote kans zelf te gaan dementeren.
Dementie is gewoon een rare, gemene ziekte en ik wens niemand het toe.
10 March 2005 at 18:16
Lijkt mij ook erg moeilijk!
Ik heb (gelukkig) niemand in mijn omgeving die het treft, hopelijk blijft dat zo.
Lijkt me ook erg moeilijk om mee om te gaan!
xkusx